Zaburzenia nastroju

Lekarze coraz częściej mówią o tym, że zaburzenia depresyjne występują u dzieci. Trudność w diagnozowaniu stanowi fakt, że objawy choroby u młodych pacjentów niekoniecznie pokrywają się z tymi, które występują u osób dorosłych. Choroba dziecka może przejawić się chronicznym zmęczeniem, drażliwością, wybuchami złości, brakiem apetytu czy nawet zachowaniami obsesyjnymi. Warto wiec zwrócić uwagę na następujące objawy, zwłaszcza jeśli utrzymują się one przez dłuższy czas: przedłużający się smutek, utrata zainteresowania zajęciami, które dawniej sprawiały przyjemność, zaburzenia snu, obniżona koncentracja, zmiana poziomu apetytu, płaczliwość, wycofanie się z kontaktów towarzyskich, unikanie aktywności, w których dawniej dziecko chętnie uczestniczyło, widoczna utrata przyjaciół, obniżona samoocena, mówienie "jestem zły", "jestem do niczego", niekomunikatywność, wybuchy gniewu wywołane błahostkami, fizyczne pobudzenie lub utrata energii, niepokój, nerwowość, brak zorganizowania, negatywne nastawienie do życia, mówienie "nikt mnie nie lubi", samookaleczanie, zmienność nastrojów, gorsze wyniki w nauce, okazywanie i opisywanie lęku, powtarzające się dolegliwości np. bóle brzucha, głowy itp.

Uwaga! Należy pamiętać, że depresja zwiększa ryzyko podjęcia przez dziecko lub nastolatka próby samobójczej. Z danych wynika, że wśród młodzieży między 15 a 19 rokiem życia samobójstwo stanowi drugą, po wypadkach, przyczynę śmierci. Jeśli więc widzimy, że z dzieckiem dzieje się coś złego np. mówi o zamiarze targnięcia się na swoje życie, zaczyna interesować się tematyką śmierci, pogrzebu, rozdaje swoje rzeczy i cenne dla siebie przedmioty, pisze listy i wiersze pożegnalne, dokonuje samookaleczeń, podejmuje inne ryzykowne zachowania - należy zachowując spokój, skontaktować się z odpowiednimi osobami - np. rodzicami ucznia, poradnią zdrowia psychicznego, centrum interwencji kryzysowej, poradnią psychologiczno-pedagogiczną. W sytuacji skrajnej, gdy oceniamy, że groźba jest poważna a życie człowieka bezpośrednio zagrożone - należy zadzwonić do najbliższego szpitala psychiatrycznego i porozmawiać z lekarzem dyżurnym.